Roeselare trok het laken al vroeg naar zich toe en kon zich op de vijfde en voorlaatste speeldag tegen FC Antwerp al verzekeren van het behoud in eerste klasse. Zo’n belangrijke wedstrijd zou voor Roeselare-supporters een waar feest moeten zijn, maar deze match zal bij velen om andere en minder fijne redenen in het geheugen gegrift blijven.

Net voor rust valt Roeselare-rechtsachter Anthony Van Loo levensloos in elkaar. Een viertal seconden blijft hij voor dood op de grond liggen. Vier oneindig lange seconden. Elke voetbal- of sportfan herinnert zich nog de verschrikkelijke beelden van de sportdood van bijvoorbeeld de jonge Hongaar Miklos Féher (niet voor gevoelige kijkers). Een vreselijk doemscenario duikt op en alweer een jong leven lijkt verwoest. Tot, na die vier ellenlange seconden, een schok doorheen het lichaam van Van Loo gaat en zijn leven is gered.

Het was op voorhand geweten dat zoiets kon gebeuren met Anthony Van Loo. Hij heeft namelijk een aangeboren afwijking in de constructie van de hartspier. Aan topsport doen met een structurele hartafwijking brengt risico’s met zich mee en de familie Van Loo besloot, toen de hartproblemen van zijn broer boven water kwamen, hulp en advies te zoeken. Ze klopten aan bij de Spaanse topcardioloog Pedro Brugada van het UZ Brussel. Professor Brugada plantte een defibrillator in bij Van Loo. Een defibrillator houdt, net als bijvoorbeeld een pacemaker, het hartritme onder controle als dat te laag dreigt te worden. Dan wordt de hartspier met miniscule impulsen aangespoord sneller te gaan kloppen.

Wat de defibrilator wél kan en een pacemaker niét, is wat het leven van de jonge Roeselare-voetballer heeft gered. Een defibrilator geeft, als het hartritme te hoog ligt, een elektroschock – vandaar de full body spiersamentrekking van Van Loo op de benauwelijke beelden.

Van Loo en zijn familie namen met de inplanting van de defibrillator én de beslissin om door te gaan met profvoetbal een levensbelangrijke, maar berekende keuze. De ritmepatronen van patiënten met een defibrillator worden 24/7 gevolgd via de informatie die het apparaat met de snelheid van het licht doorstuurt naar het centraal systeem waarop o.a. Professor Brugada constant is ingelogd.

Voor verdere informatie – ik ben geen technaut, noch cardioloog – verwijs ik graag door naar het interessante interview in de Zevende Dag op één met professor Brugada.

Carradine in Kill Bill Vol. 2

Gisteren triest nieuws gelezen: Kung Fu-acteur David Carradine heeft zich in Thailand verhangen, waar hij verbleef voor de opnames van zijn nieuwste project. Als er trouwens iemand met zekerheid weet of je zijn naam nu met “dien” of “daajn” uitspreekt, let me know.

Carradine was bij oudere generaties vooral bekend als de boeddhistische Shaolin-monnik Kwai Chang Caine uit de legendarische 70s-serie Kung Fu. Daarnaast speelde hij – vooral in het martial-artsgenre – een honderdtal rollen, grotendeels in zogenaamde B-films. Toch verdient de man – over de doden niets dan goeds – het niet aanzien te worden als B-acteur. In zijn carrière, die zich over bijna een halve eeuw uitstrekte, werkte hij onder andere ook met grootheden als Martin Scorsese, Robert Altman en Ingmar Bergman.

De vorige alinea heb ik volledig van nieuwssites geplukt. Ik ken hem amper en dat is mijn goed recht, maar waarom dan een blogpost wijden aan een acteur wiens œuvre me grotendeels onbekend is? Het antwoord bestaat uit twee woorden en twee cijfers: Kill Bill 1 & 2.

In Tarantino’s geweldige stijlfiguur-mash-up (het tweeluik een Kung Fu-pastiche noemen doet het te veel oneer aan) speelt hij Bill, de mannelijke hoofdrol en dat deed hij ge-wel-dig. Zijn fluisterend, bedacht gegrom, zijn wapperende grijze manen, zijn cool: the picture’s perfect. En dat het plaatje klopt kan je gerust doortrekken naar het volledige in-twee-gekapte-verhaal. Uit verschillende café-discussies, waarbij ik al eens mijn verbale kalmte verloor, distilleer ik dat beide delen ontzettend onderschat worden in de prent van de post-moderne Peter Pan Quentin Tarantino. “Een slechte Kung Fu-pastiche”, “Een spielereitje van een kerel die zijn golden touch al tien jaar kwijt is”, … Het is maar een kleine greep uit de, mijn inziens, volledig van de pot gerukte meningen.

Bekijk het eerste deel en misschien denk je er ook zo over. Ik ga er niet mee akkoord, maar ik kan er inkomen. Flitsend kitscherige zwaardgevechten, (over?)gestileerde vechtchoreografieën, een paar containers vuurrood nepbloed, etc… Daar leeft De Kin zich volledig uit. Je bent ervoor of je bent ertegen. Ik ben ervoor, maar toch: with you so far.

Bekijk vervolgens het tweede deel en je wordt gedwongen je mening aan te passen of minstens te herzien. Waar in Vol. 1 voornamelijk gefocust werd op de haat van The Bride (Uma Thurman), worden in Vol. 2 alle registers opengetrokken. Daar krijgt de haat – die ook zeer tegenwoordig is – concurrentie van een complex web van liefde, oude herinneringen, wijsheid en een soort onverbeterlijke tristesse. Dat reflecteert zich niet enkel in de acteerprestaties (mottig woord, I know), maar ook in de beeldtaal die Tarantino hanteert om ons dit verhaal uit de doeken te doen. Waar in Vol. 1 het flitsende motorpak van The Bride nog centraal stond in het kleurenpalet, is er in Vol. 2 voldoende plaats om poëtische zwart-witsequenties in te lassen waarbij amper woorden nodig zijn.

Zo is er de de huwelijksscène die ik van mijn leven nooit zal vergeten en bewijst dat Kill Bill niet scheef bekeken moet worden, maar zeker niet uit de toon valt tussen postmoderne klassiekers als Pulp Fiction en Reservoir Dogs.

Moge Bill zijn rust gevonden hebben.

Analoog met de Eindejaarslijstjes (een rist BV’s geeft een kort antwoord op vier vraagjes), is er met het oog op de verkiezingen: De Campagnevragen. Voornamelijk politici, aangevuld met economen, analisten en een verloren gelopen wielermanager beantwoorden vier vragen:

1. Belangrijkste evolutie, gebeurtenis of trend van de voorbije kiescampagne?

2. Wie vindt u de beste politici en waarom?

3. Wie vindt u de slechtste politici en waarom?

4. Waar moeten de politici metéén na de verkiezingen werk van maken?

Bij dit soort polls is het altijd een beetje dansen op het slappe diplomatiekoord. Enerzijds wordt er verwacht dat je als politicus zegt: “Al onze partijleden die op de lijst staan verdienen evenveel krediet”. Dat is de nogal onhandige oplossing van Open VLD-voorzitter Bart Somers.Daarnaast staat het ook wel mooi als je als politicus de kans krijgt jezelf te profileren als the bigger man.

Titelverdediger als Vlaams Minister-President Kris Peeters noemt daar bijvoorbeeld Marianne Thyssen, Frank Vandenbroucke en Dirk Van Mechelen (die laatste twee komen trouwens merkwaardig veel voor in de Humo-lijstjes). Een politicus van een andere partij een compliment toewerpen. Het gebeurt niet elke dag én, geef toe: het staat sympathiek.

Let wel, ik zeg sympathiek. Van sympathie alleen kunnen wij niet glimlachen, laat staan leven. Wat ik dan wel zonder verpinken geweldig kan noemen zijn quotes van Freya Vandenbossche en Vera Dua. En dat beide dames zowel voor links als voor Gents staan, heeft er in dit geval zelfs niets mee te maken. Beide quotes waren een antwoord op vraag 3: ‘Wie vindt u de slechtste politicus en waarom?”

quote 1: Freya Vandenbossche: “Mensen die jèm zeggen in plaats van confituur, zoals Derk-Jan Eppink (LDD)”

quote 2: Vera Dua: “Filip Dewinter, omdat hij een ranzige racist blijft”

De partij die dàt in haar programma zet heeft zondag mijn stem. Sans doute.

Als er in Vlaanderen één shock jock rondloopt, één kerel die ooit de kloten van Giel Beelen kan evenaren, dan is het Gunther Desemblanx wel.

In eigen persoon de verlegen minzaamheid zelve, maar on air – wekelijks in Mish Mash – komt de demoon in hem naar boven en is geen enkele Ignacé Crombé, Mike Verstraeten of andere pseudo-vedette veilig voor zijn elektro-nonsens.

Hiermee heb ik héél hard gelachen.

To the point nu: The Gossip! Meer dan een trio uit Arkansas, is het vooral de band van Beth Ditto. Haar in deze modern times weinig gangbare uiterlijk, haar grote bek en haar gouden stem trekken al gauw de aandacht.

Min of meer out of the blue verrasten Ditto en de haren in 2006 met de mégahit Standing in the way of control op een voor de rest vrij mediocre plaat. Ik gokte: een one-hit wonder, tot ze een maandje terug bevestigden met het gewéldige Heavy Cross (productie Rick Rubin).

Uitstekende single, and it gets even better. Gisteren per toeval op een Gossip-remix gestoten van Fred Falke. Twee woorden: Blown. Away. Het gros van de remixes kan je omschrijven als supervet, snoeihard of beestig. Daar is allemaal niets mis mee, maar de Franse houseman Falke sleurt zijn remix naar een ongezien niveau. Niets snoeihard, deze is gewoon schoon.

Hierzo